شاگردي از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "

 استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما

درهنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمي تواني به عقب برگردي

 تا خوشه اي بچيني! "

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت. استاد پرسيد: "چه

 آوردي؟ " و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه

 هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم

زار رفتم ." استاد گفت: "

عشق يعني همين چشمانت را وقف نگاهي كردن.