"قصـــرعشــق"

جــــزیره

maryam1370 — Mon, 31 Aug 2009 09:56:18 GMT

در روزگارهاي قديم جزيره اي دور افتاده بود که همه احساسات در آن زندگي مي کردند: شادي، غم، دانش عشق و باقي احساسات . روزي به همه آنها اعلام شد که جزيره در حال غرق شدن است. بنابراين هر يک شروع به تعمير قايقهايشان کردند. اما عشق تصميم گرفت که تا لحظه آخر در جزيره بماند. زمانيکه ديگر چيزس از جزيره روي آب نمانده بود عشق تصميم گرفت تا براي نجات خود از ديگران کمک بخواهد. در همين زمان او از ثروت با کشتي يا شکوهش در حال گذشتن از آنجا بود کمک خواست. "ثروت، مرا هم با خود مي بري؟"

ثروت جواب داد:

"نه نمي توانم. مفدار زيادي طلا و نقره در اين قايق هست. من هيچ جايي براي تو ندارم."

عشق تصميم گرفت که از غرور که با قايقي زيبا در حال رد شدن از جزيره بود کمک بخواهد.

"غرور لطفاً به من کمک کن."

"نمي توانم عشق. تو خيس شده اي و ممکن است قايقم را خراب کني."

پس عشق از غم که در همان نزديکي بود درخواست کمک کرد.

"غم لطفاً مرا با خود ببر."

"آه عشق. آنقدر ناراحتم که دلم مي خواهد تنها باشم."

شادي هم از کنار عشق گذشت اما آنچنان غدق در خوشحالي بود که اصلاً متوجه عشق نشد.

ناگهان صدايي شنيد:

" بيا اينجا عشق. من تو را با خود مي برم."

صداي يک بزرگتر بود. عشق آنقدر خوشحال شد که حتي فراموش کرد اسم ناجي خود را بپرسد. هنگاميکه به خشکي رسيدند ناجي به راه خود رفت.

عشق که تازه متوجه شده بود که چقدر به ناجي خود مديون است از دانش که او هم از عشق بزرگتر بود پرسيد:

" چه کسي به من کمک کرد؟"

دانش جواب داد: "او زمان بود."

"زمان؟ اما چرا به من کمک کرد؟"

دانش لبخندي زد و با دانايي جواب داد که:

"چون تنها زمان بزرگي عشق را درک مي کند."

کریسمس

maryam1370 — Fri, 24 Jul 2009 16:23:23 GMT

در تعطيلات كريسمس، در يك بعد از ظهر سرد زمستاني، پسر شش هفت ساله‌اي جلوي ويترين

مغازه‌اي ايستاده بود. او كفش به پا نداشت و لباسهايش پاره پوره بودند. زن جواني از آنجا مي‌گذشت.

همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و

داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد.آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت:

حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي.پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به

او كرد و پرسيد: خانم! شما خدا هستيد؟زن جوان لبخندي زد و گفت: نه پسرم. من فقط يكي از بندگان

او هستم.پسرك گفت: مطمئن بودم با او نسبتي داريد...

يک داستان پندآموز

maryam1370 — Wed, 10 Jun 2009 09:16:18 GMT

تنها بازمانده یک کشتی شکسته به جزیره کوچک خالی از سکنه افتاد.
او با دلی لرزان دعا کرد که خدا نجاتش دهد و اگر چه روزها افق را به دنبال یاری رسانی از نظر می گذارند، اما کسی نمی آمد.
سرانجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها کلبه ای بسازد تا خود را از عوامل زیان بار محافظت کند و داراییهای اندکش را در آن نگه دارد.
اما روزی که برای جستجوی غذا بیرون رفته بود، به هنگام برگشتن دید که کلبه اش در حال سوختن است و دودی از آن به آسمان می رود. متاسفانه بدترین اتفاق ممکن افتاده و همه جیز از دست رفته بود.
از شدت خشم و اندوه درجا خشک اش زد............ فریاد زد: '' خدایا چطور راضی شدی با من چنین کاری کنی؟''
صبح روز بعد با صدای بوق کشتی ای که به ساحل نزدیک می شد از خواب پرید. کشتی ای آمده بود تا نجاتش دهد.
مرد خسته، از نجات دهندگانش پرسید: شما از کجا فهمیدید که من اینجا هستم؟
آنها جواب دادند: ما متوجه علائمی که با دود می دادی شدیم.
وقتی که اوضاع خراب می شود، ناامید شدن آسان است. ولی ما نباید دلمان را ببازیم..........
چون حتی در میان درد و رنج دست خدا در کار زندگی مان است.

پس به یاد داشته باش ، در زندگی اگر کلبه ات سوخت و خاکستر شد، ممکن است دودهای برخاسته از آن علائمی باشد که عظمت و بزرگی خداوند را به کمک می خواند.

دادگاه عشق

maryam1370 — Thu, 07 May 2009 09:56:04 GMT

در دادگاه عشق قسسم قلبم بود.

وکيلم دلم بود.

و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان.

قاضي نامم را خواند و گناهم را دوست داشتن به تو اعلام کرد.

محکوم شدم به تنهايي و مرگ

درکنار چوبه ي دار ازم خواستند تا آخرين خواسته ام را بگويم و من گفتم: دوستت دارم!!

خداي من

maryam1370 — Sat, 14 Mar 2009 12:50:18 GMT

خداي من تو به كمك اين بنده ات بشتاب قبل از آنكه به تابعيت دل ، عقل را

ذبح كند و يا دست در دست عقل نهد و دل را بكوبد.

درياها نماد فروتني هستند . در نهاد خود کوه هايي بلندتر از خشکي دارند

ولي هيچ گاه آن را به رخ ما نمي کشند

صبر

maryam1370 — Tue, 03 Mar 2009 13:48:18 GMT

صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناکتر....

ولی از همه دردناکتر این است که : ندانی باید صبر کنی یا فراموش....!؟

یک مسئله کوچک

maryam1370 — Sun, 22 Feb 2009 15:04:18 GMT

یک مسئله کوچک مانند یک ریگ است.

اگر این ریگ را خیلی نزدیک چشمان خود نگه دارید همۀ دید شما را به خود

اختصاص می دهد و چیز دیگری را نمی بینید.

اگر در فاصله ای معقول آن را نگاه دارید می توانید آنطور که هست آن را

ببینید و اهمیت نسبی آن را درک کنید.

اگر این ریگ را جلوی پای خود بیندازید چیزی جز یک ریگ که در مسیر ابدیت

قرار دارد نخواهید دید.

آن زمان...........

maryam1370 — Fri, 13 Feb 2009 13:43:18 GMT

آن زمان كه دوستمان مي داشتند ، دوستشان نداشتيم.

آن زمان كه قدرمان را مي دانستند ، قدرشان را ندانستيم.

و آن زمان كه ما را گرامي مي داشتند ، گراميشان نداشتيم .

و حال كه به قدر وارزششان پي برديم

آنها هستند كه ما را ترك خواهند گفت .

زيرا كاسه صبر هر چه قدر هم كه بزرگ باشد

سرانجام روزي لبريز خواهد شد.

maryam1370 — Thu, 22 Jan 2009 18:45:18 GMT

سيب سرخي را به من بخشيد و رفت

عاقبت بر عشق من خنديد ورفت

چشم از من کند و دل از من بريد

حال بيمار مرا فهميد و رفت

اشک در چشمان سردم حلقه زد

بي مروت گريه ام را ديد و رفت

با غم هجرش مدارا ميکنم

گر چه بر زخمم نمک پاشيد رفت

هرگز

maryam1370 — Thu, 04 Dec 2008 15:40:18 GMT

هرگز کسي که به حقيقتي رسيده نمي تواند ان را براي ديگري تعريف کند

و کسي که ادعاي دانستن حقيقت را دارد تنها آن را از دور ديده است.

همانند پروانه اي که وقتي در آتش سوخت ديگر زنده نيست